Hilal
@Hilartistry
52 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Beni aldığın zaman, hafızamı sil”
Bayram tatilinde yanıma yoldaş olsun diye almıştım ama sadece geceleri, parça parça okuyabildim. Belki bu kopuk okuma düzenimden, belki de kitabın o iç içe geçen çoklu hikaye yapısından dolayı tam olarak içine sızamadım, bazı şeyler havada kaldı gibi hissettim.
Yine de kurgunun hakkını vermek lazım. Kendi de bir zamanlar ölümlü olan bir cehennem çalışanının, oradan çıkış bileti almak için insanların ruhlarını avlamasını izliyoruz. İnsan doğasının karanlığını hiç süslemeden, olduğu gibi gösteriyor yazar. En çok can yakan kısmı da; gerçekten kötü olanlarla, aslında sadece sevdiklerini korumak için kendini feda edenlerin ya da manipülasyona kurban gidenlerin aynı cehennemde buluşmasıydı.
Okuma sürecimden dolayı taşlar tam oturmasa da evet, kafamı karıştıracak kadar güzel ve farklı bir kitaptı.
“Bana yardım edebilir misin, Millie?”
Spoiler!
Son zamanlarda adını her yerde duyduğum Hizmetçi'yi sonunda bitirdim!
Kitap üç bölümden oluşuyor ve dürüst olmak gerekirse birinci bölüm oldukça kalın ve biraz tahmin edilebilir ilerliyor. Bir eve hizmetçi olarak giren sabıkalı Millie, dengesiz ev sahibesi Nina ve arada kalan koca Andrew... Akıcı dili sayesinde çok rahat okundu ama ilk başta büyük bir aksiyon yoktu. Sadece yazar arkadan arkaya hep o 'kötü bir şeyler olacak' hissini tekinsiz bir şekilde hissettirmeyi çok iyi başarmış.
Ama asıl olay ikinci bölümle birlikte başlıyor! Hikayenin seyri Nina'nın planlarıyla tamamen değiştiğinde kitabın elinizden düşmesi imkansızlaşıyor.
Üçüncü bölümün başlarında, Millie’nin o malum cinayet/kurtulma aşamalarındaki bazı detaylar okurken beni biraz sıksa da genel gidişatı kesinlikle bozmadı.
Açıkçası kitabı okurken ilk etapta, "Tüh ya, galiba bu kitap o kadar da iyi olmayacak, sarmayacak galiba" diye düşünmüştüm. Fakat ne zaman ki o muazzam finali okudum, işte o an bütün şüphelerim yok oldu! Millie'nin en sonda, başka bir istismarcı kocayı alt etmek için yeni bir eve tavsiye edilmesi hikayeyi bambaşka bir boyuta taşıdı. Resmen bir 'adalet dağıtıcı' doğuyor!
“Key her zaman gülümsüyordu.”
UYARI: Ağır Spoiler İçerir!
En sevdiğiniz kitabın içinde uyandığınızı hayal edin. Ama bu bir fantezi değil; kendi tercihinizle, ölüm döşeğindeyken gerçekleşen bir hayatta kalma mücadelesi... Üstelik tüm ayrıntılara hakim de değilsiniz.
Bu kitap, romantasy türünün o bitmek bilmeyen kadın/erkek kahraman klişelerini o kadar güzel tiye alıyor ve eleştiriyor ki bayıldım. Karakterlerin her biri aslında birer klişe ama hepsi de bu sınırları aşmak için kendi içinde savaşıyor.
Tek bir kişinin farklı bir adım atmasının, tüm olay örgüsünü nasıl değiştirdiğini izlemek çok keyifliydi.
Ana karakterin o 'sevilmeye layık değilim, ben sadece bir yüküm' algısı içimi acıttı. Buna o kadar inanmıştı ki, ana karakter olmayışını hiç kıskanmadı, herkesin Lia'ya aşık olacağını kabullendi ve yanı başındaki Key’i hiç göremedi.
Key öldüğünde yaşadığım o şoku anlatamam, kitabı kapatıp bırakacaktım! Neyse ki imparator kehaneti aklıma geldi de Key'in ölemeyeceğini fark edip rahat bir nefes aldım. Marius ve Kobra’nın o 'zıt kutupların arkadaşlığı' da (biri tamamen görev adamı, diğeri tam tersi) kitaba çok yakışmıştı.
Çok uzatmayayım; ters köşeleriyle, karakter derinliğiyle kesinlikle çok beğendiğim bir kitap oldu.
“Onu orda bıraktım ve arkama bakmadım.”
Metal Bükücü bitti ve biraz konuşmamız lazım… Sosyal medyadaki 'Biz ne okuduk?' tepkileri yüzünden beklentimi o kadar yüksek tutmuştum ki…
Aslında hikaye çok güzel başladı, gerçekten özgün ve farklı bir dünyaya girdiğimi hissettim. Ama o 'eş olma' konusu bir noktadan sonra bıkkınlık derecesine geldi. Gerçekten başka bir olay örgüsü bulamaz mıyız artık?
Kitabın başı iyi, ortası 'eh işte' modunda ilerlerken, son 20 sayfada öyle bir ters köşe geldi ki neye uğradığımı şaşırdım.
Şimdi asıl sorum şu: 430 sayfalık bir kitabın sadece son 20 sayfası için 'bu kitap çok iyiydi' denir mi?
Bitti ama beni de biraz bitirdi…
Bazen bir seriye devam etmek için kendinizi zorladığınız oluyor mu?
Brimstone benim için maalesef öyle bir deneyim oldu. İlk kitabın bende bıraktığı etkiyi bile hatırlayamazken, ikinci kitaba tutunmakta çok zorlandım.
Anlatımın iki farklı bakış açısına yayılması kağıt üzerinde iyi dursa da, pratikte karakterlerin iç dünyası bana çok yüzeysel geçti. Kingfisher’ın sahneleri bir noktadan sonra tekrara düştü ve hikaye beni içine çekemedi. Belki yanlış zaman, belki yanlış beklenti… ama bu sefer o büyü eksikti.