Bazen neden sessiz olduğumu ve neden zihnimin bu kadar geveze olduğunu sorguluyorum, tüm suçu kendime yıkıyorum, kendimi eleştiriyorum. Gözden kaçırdığım şey beni bu hâle getiren sebepler silsilesi, ben henüz çocukken anlattıklarıma değer vermeyip, söylediklerimi dinlemeyen kişilerin, istemeden de olsa sebep olduğu bir savunma mekanizması bu. Benim kontrolümde olmadan geri çekilen, içine dönen zihnimin doğal tepkisi. Zira beni sonuna kadar dinleyen yine benim, düşündüklerime anlattıklarıma -ne kadar saçma olsa da- değer verip anlayış gösteren bir tek ben oldum. Böyle olduğum için kendimi suçlamam kendime haksızlık olur.