O gün, sevdiğim arkadaşım, karanlık tarafımı görmüştü. Gülümseyişimi korumama rağmen, adeta o maskeyi yüzümden düşürmeye çalışıyordu. Sonunda baskısına dayanamayıp pes etmiştim. Bunca yıllık hukukumuz ve dostluğumuz süresince, ona hiç göstermediğim karanlık vadilerimin kapısını açmıştım. Gözlerime gölge düşmüş, yüzüm solmuştu. O âna kadar omzumda bana yük olan katranlar, bir bir dökülmüştü dilimden. Artık beni bir miktar daha tanıyordu. Konuşmuyordu. Sessizdi ve düşünüyordu.