Kendimi bildim bileli reddediliyorum, her şeyde yeniliyorum, beni ve varlığımı kabul etmemiş, kişisel değerime itibar etmemişleri onaylayamam. Vazgeçiyorum hemen, evet, beni birey yerine koymayıp yok saymalarının ve bunca kırgınlığın eseri bu. Çocukluğum aklıma geliyor, hep o anı canlanıyor gözümde; basit bir oyunda bile diğer çocukların beni aralarına almayışı, onların erişip benim erişemediğim şeyler ağır gelmişti çocuk yüreğime. Hiçbir zaman çok şey istemedim, açgözlü değilim, yalnızca insanlığın gerektirdiği normal şeyleri arzuladım. Şimdi beni onlardan bile soğutan bir hevessizlik silsilesi sarıyor etrafımı. Beni kabul edin, kabul edin ki hayata geri döneyim.