Hatice Korkmaz
@Htcoskun
"Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. "
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
58 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Bülbülü Öldürmek, Harper Lee tarafından kaleme alınmış çok güzel bir eserdir.. Roman, Scout adındaki anlatıcı karakterimiz, abisi Jem, yakın arkadaşları Dill ve mesleği avukat olan babaları Atticus’un hikayesini konu edinmektedir. Daha çok bu şahıslar vasıtasıyla ırkçılık (siyahiler ve beyazlar), adalet, eşitlik, cinsiyet, özgürlük, ayrımcılık ve büyümenin vermiş olduğu olgunluk ya da değişiklik gibi hassas konuları içermektedir. Yazarımız bunları ele alırken araya gizem serpiştirmeyi de ihmal etmemiştir. Olaylar her ne kadar sade anlatılmış olsa da çok etkili bir dille ele alınarak yazılmıştır. Aynı zamanda hikaye 1930'lu yılları anlatsa da günümüz hayatına dair pek çok ize rastlamak mümkün. Eseri okurken duygulanacağınız çok yer olacak. Özellikle de küçük bir çocuğun anlatımı olması bunu durumu ikiye katlamıştır. Baba ve çocukları arasındaki bağ, sevgi, saygı ve öğütler muhteşem. Aynı zamanda üç çocuk karakterimizin arasındaki arkadaşlık, iki kardeş olan Scout ve Jem'in arasındaki kardeşlik bağı ve sevgisi çok masumane bir şekilde biz okurlara sunulmuştur. Tabi tüm bu güzellikler arasında zaman zaman kızacağınız bazı yerler de olacaktır. Şunu söyleyebilirim ki romanı okurken altını çizeceğiniz satır sayısı ve ders çıkaracağınız yerler de fazlasıyla olacaktır. Kısacası bitmesini istemediğim sayılı kitaplardan biriydi. Sizin de seveceğinizi umut ediyorum ve rahatlıkla tavsiye ediyorum. Şimdiden iyi okumalar. “İstediğin kadar saksağan vur vurabilirsen ama unutma, bülbülü öldürmek günahtır.”
İsminden ve girişte beni karşılayan kitabın dilinden ötürü klasik bir aşk hikayesi okuyacağımı düşünsem de, aslında birbirlerinin kaderlerine değmiş ve hayattan bazen dersler çıkararak, bazen sadece acı çekerek, bazen de paylaşarak ve düşe kalka yaşamaya çalışan iki sıradan insanın eşsiz hikayesine tanık oluyoruz. Yazar bu eserinde beklemeyi, anlamayı, sabrı , anlayışı ve aslında insan olmayı tamamen en yalın haliyle okutuyor. Tamaro'nun karakterlerinin felsefi boyutu bizi hiç yanıltmıyor. Her kitabında hayat dersine tanık oluyoruz. Tesadüfler , inanç, anlayış, kabul, aile olmak, her şey bir kaç cümlenin derin anlamıyla özdeşleşiyor. Yüreğinin götürdüğü yere yolculuğa devam ediyor insan.
Ben bu dünyada en çok Rayihayı sevdim
“Ben bu alemde en çok Rayiha’yı sevdim.”( sayfa 466 )
Kafamda bir tuhaflık Orhan Pamuk’un üzerinde altı yıl çalıştığı roman, bozacı Mevlut ile üç yıl aşk mektupları yazdığı sevgilisinin İstanbul’daki hayatlarına hikaye ediyor.Orhan Pamuk’un en çok beğendiğim, bir solukta okuduğum kitabıdır.
Hikaye 1960’lı yıllarda babası ile İstanbul’a gelen Mevlut ile başlıyor. Eser, her ne kadar Mevlut’un İstanbul’daki yaşamını, umutlarını anlatsa da 1969 -2012 yılları arasındaki siyasi, kültürel olayları da barındırıyor.
Beni bu kitapta etkileyen en can alıcı nokta ise Mevlut’un güzel gözlerinden etkilendiği Samiha’ya aşık olup, amcaoğlu Süleyman yüzünden Rayiha’yı kaçırması ama asıl aşkı onda bulmasıydı.
Yıllar sonra Samiha ile birlikte olsa da Mevlut’un asıl aşkı her zaman Rayiha idi.
“Aşkı diri tutan şey, imkansız olmasıdır.” ( Sayfa 330 )