Hayatında her an memnun olmak istiyorsun Kemal. Mutlu olmak sanıp bana vaat ettiğin şey sonsuza dek sürecek bir memnuniyet aslında. Oysa insan mutlu olmayı öğrenmeli. Vuslatın vereceği kısa memnuniyeti, sevmenin vereceği mutluluğa tercih ediyorsun. Etme.
Aynadaki kadından başka bekleyenim yok. Bir de Kemal. O da öğrenecek beklememeyi. İnsanı yol değil yol arkadaşı yorar. Ben kimseye yoldaş olamam. Ben ne vakit bitip bir duvarla karşılaşılacağı bilinmeyen manzarasız bir yolum. Ne vakit bir uçuruma sapacağı belli olmayan…
bir şeyler hissedilir, yaşanır, acı da çekilir ama sonunda bitmesine izin verirsin ve biter. Acının hamallığını yapmanın alemi var mı? Koca adam erimiş akmış. Gözleri şiş. Bunların bendeki tesiri bir zavallıya merhametten hallice değil. Keşke anlasa. Başka başka dertler olduğunu dünyada, bilse. Geçmeyen acılar olduğunu.
İnsanların teselli olarak bile görmeye tenezzül etmedikleri şeyler benim acı ilacım merhemimdir. Ümit ederim ki senin için de öyle olsun. Güneşin batışından tut da bir çocuğun gülümsemesine kadar. Hepsi ilaç olduğu kadar nimet de. İster acıya eşlik etsin ister bahar dalı olsun.