Hansı səmtə tutsa üz həsrət, yolu bizdən düşür,
Baxmayır hər baş çəkəndə başıma yüz dən düşür.
Sənsiz, ey canım, gözüm, gözdən gedir yaş sel kimi,
Gözdə qalmış arzular da köhnəlib gözdən düşür.
Zülfünü xatırladır rəngilə zülmət hər gecə,
Qalxır ahımla yuxum ərşə, səhər tezdən düşür.
Qərq edən mənayə sənsən şeirimi, ilham deyil,
Söz ki səndən düşmədi, məna qopub sözdən düşür.
Ay üzün vəsf etməyə aylarla söz tapmır Kamal,
Təxirə biçarənin çox şeiri bu üzdən düşür.
~Kamal Hüseynzadə.