Bizim görev diye benimseyip yazgı diye baktığımız tek şey vardı: insanın tamamen kendi kendisi olması,doğanın kendi içindeki etkin özüne uygun davranması ve onun isteminden dışarı çıkmaması,belirsiz gelecek topluca ya da tek tek önüne ne çıkarırsa öpüp başına koyması.
''Doğmak,dünyaya gözlerini açmak güçtür her zaman.Biliyorsunuz,yumurtadan çıkarken zorlanır bir kuş.Gözlerinizi geriye çevirip sorunuz: Yol o kadar güç müydü gerçekten? Yalnızca güç müydü? Bir güzelliği de yok muydu? Bundan güzel,bundan kolay bir yol biliyor muydunuz?''