II.philippee
@II_philippee
A volte ınfermiere , il più delle volte musicista..
Başkalarının istediği meslek
Başkalarının istediği bir üniversitede
13 adet duvar 6 kapi bir 3 pencere
Dünya, 29 Ağustos
3 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Aklımın tüm sokaklarında farklı bir şair;
Kaldırımlarda ayak izleri var mısraların,
Her köşe başında bir ayrılık, her vitrinde bir bekleyiş..
Kimisi Nazım’ın özlemini yaşıyor,
Kimisi Sabahattin Ali’nin aşk acısını.
Kiminin dilinde Turgut Uyar’ın "Göğe Bakma Durağı",
Kiminin cebinde Cemal Süreya’dan kalma bir sevda nakışlı.
Bir köşede Orhan Veli rakı kadehine sığdırıyor İstanbul’u,
Bir diğerinde Attilâ İlhan, elinde fenerle seni arıyor.
Şehrin gürültüsü değil bu duyduğum;
Edip Cansever’in o sonsuz, o ağır masasıdır kurulan.
Bir dize düşüyor yere, cam kırığı gibi sessiz,
Ahmet Arif’in prangalarından sızan o sert sızıyla,
İçimdeki sokağın lambaları birer birer sönüyor.
Öyle bir hırpalanmış ki kalemim;
Hangi dizeye dokunsam, bir şairin ahı dökülüyor taşlara.
Sessizlik bile artık mısralarla ölçülüyor,
Ve ben bu kentin içinde,
Kendi sesini arayan bir şiir gibi kayboluyorum.
Derdi neydi bu gelmeyen güneşin
Bitmeyen bu bohem nöbetinin
Acıyor kanımın gezindiği her yerim
Mutluluk bile dem arıyorken bu dünyada
Sustu gece, sildi ayak izlerimi,
Yarım kalan bir şarkının nakaratı gibi.
Sahi adi neydi sonbaharın
Yada üşüdüğüm yalnız gecelerin
İçinde mahsur kaldığım kalbin
Hele o bakislarindaki şeffaf sevginin
Yeşertemedigim zerafetimin içinde
Yesillenemeyen hersey ise yalnizligimda
Mavim bile silindi gokyuzumden
İçimde büyüyen ise karanlıktan ibaret
Hüzün mevsiminde yetişmiş bir çiçek gibi
Her yerimden acı damlıyor
Köklerim toprakta değil, bir boşlukta sanki
Zaman ise benim gibi yapayalniz
Ne güneşin doğuşu müjdeler baharı
Ne de akşamın çöküşü bitirir bu uzun kışı
Bekliyorum sonumu rengi solmuş bir hatıra gibi
Ölümle yasam arasindaki ince köprüde
Sıkışmış bir hayat benimkisi.
Darbeler oldu, ihtilal yaşadım.
Deprem oldu, katliam yaşadım.
Sel oldu, elektrik çarptı.
Her gün bir psikopat tarafından insan olarak öldürüldüm
Yetmedi şiddet gördüm
Ertesi gün unutuldum.
Savaşlar çıktı ama barış hala olmadı.
Çocuklar öldürüldü , insanlar aç birakildi
Insanmiyiz hatırlayamaz olduk
Her gün neden yaşadığımı sorguluyorum,
İsyan ediyorum, çevrem beni yargıliyor
Aklim aferin diyor kalbim saçmalama..
Kim hakli bilmiyorum?