O da kadınların çoğu gibi tümüyle başkalarının ruh halinden beslenirdi.Arzulandığı zaman güzeldi,zeki insanların arasında nüktedandı,gururu okşandığında kibirliydi,sevildiği zaman aşıktı.Ondan çok şey istendiğinde o daha fazlasını verirdi.Ama onunla kimsenin konuşmadığı,onun kimsenin görmediği, duymadığı,arzulamadığı yalnızlığı sırasında çirkinleşmiş,sersemlemişti,çaresiz kalmış ve mutsuz olmuştu.O ancak yaşamın içinde canlanırdı,yalnızlıkta çöküp gölgeye dönüşürdü.