Çağla I
@Icagla
108 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Prospero kitaplığı serisinin 3. kitabı Cam Arılar beni gerek ismiyle gerek hakkında yapılan yorumlarla cezbetmişti. Cam Arılar, distopik unsurları barındıran ve eski bir süvari olan Richard’ın yeni dünyaya uyum sağlarken yaşadığı zorlukları anlatan bir kurgu metin.
Kurguda bir anda askerlik anılarına dönülmesini ve anıların uzun uzun anlatılmasını sevemedim. Olay akışını zayıf bulduğumu söylemek istiyorum. Tam olarak şu anda bundan bahsetmesi gerekli miydi diye düşünmekten alamadım kendimi. Konu sıradışı ve güzel olsa da işleyiş biçimini sevemedim. Cam Arılar beklentimi karşılamayan bir kitap oldu.
Reklam
"Sömürünün her türlüsü insanın ruhunu sakatlamakla, onu ölüme alıştırmakla başlar..."
Platonov, ülkemizde daha ziyade ‘’Çevengur’’ eseriyle tanınıyor fakat ben tanışma kitabı olarak Rus klasikleri okuma grubumuzun şubat ayı kitabı olan Can ile başladım. Son zamanlarda okuduğum en derin, sarsıcı kitaplardan biriydi. Moskova Ekonomi Enstitüsü’nde eğitimini tamamlayan ve komite tarafından görevlendirilen Nazar Çagatayev’in Can halkıyla beraber çölde verdiği hayat mücadelesini okuyorsunuz. Köleliğin, sömürülmenin yalnızca insan bedeninde değil ruhunda da derin yaralar açtığının altını çiziyor Platonov. Yoksulluğun, açlığın ve sefaletin acı gerçeğini gözler önüne seren ve zorlu hayat şartları karşısında ne olursa olsun hayatta var olmayı seçen bir halkın yılmaz mücadelesini anlatıyor.
‘’Ölmenin faydası yok," dedi Çerkezov. "Tek bir kere ölmek zorunlu ve faydalı diye düşünebilirsin. Ama bir kere ölmek kendi mutluluğunu anlamanı sağlamaz - kimsenin de iki kere ölme şansı yok. Ölmek zevkli bir şey değil yani."
Farklı bir tat arayanlara tavsiye ederim.
2021’in ilk kitabı ve ilk incelemesiEdebiyat
Dostoyevski’nin 1859’da yayımlanan romanı Stepançikovo Köyü, mizahi yönü ağır basan, akıcı bir eser idi. Dostoyevski’nin diğer eserlerine göre daha kıyıda köşede kalmış bu romanı ben Nihat Yalaza Taluy çevirisi ile okudum çok beğendim. Diğer Dostoyevski romanlarına göre tahliller daha az, konuşma metinleri daha fazlaydı diyebilirim. Tiyatral bir kurgu ile yazılmış Stepançikovo köyü.
Yeğen Sergey’in ağzından dayısı albay Yegor’un köyünde yaşanan olaylar anlatılır. Başkarakter Foma Fomiç dayı Yegorların evine okuyucu olarak eve girmiştir ve burada kontrolü ele çoktan almıştır. Çarşambayı perşembeden ayıramadığı için perşembeye de ısrarla çarşamba denmesini bekleyen, kendisine Ekselans olarak hitap edilmesini isteyen bir karakter Foma Fomiç. Çevresine karşı tutumu çok rahatsız edici zaman zaman içinizde öfke hissedebilirsiniz. Çevrenizde ne kadar çok gizli Foma Fomiç var bunu sorgularken bulabilirsiniz kendinizi.
Joseph Frank’a göre , Stepançikovo Köyü Dostoyevski’nin kendi geçmişinin eleştirel
bir incelemesidir.
Stepançikovo köyü okunmaya değer bir kitaptı, klasiklere başlangıç yapmak için de rahatlıkla tavsiye edebileceğim bir eser.
Kafka’nın ölümünden sonra 1926’da yayımlanan bir eser olmakla birlikte, ölmeden önce dostu Max Brod’a teslim ettiği ve tamamlayamadığı eseridir. Eseri arkadaşına yakılmasını istediğini söyleyerek verir. Bu isteği yerine getirilmemiştir.
Şato; modern bir karakter olarak resmedilen önceki hayatını bilmediğimiz K.’nın, bir kadastrocu olarak bir köye gelmesiyle başlar. Kurguda bürokrasinin bireylerin hayatına nasıl etki ettiğini gözler önüne serer. Halkın şatoya ulaşması imkansızdır. (Şato iktidarı, gücü, otoriteyi temsil etmektedir.) K. bu otoriteye ulaşmaktan vazgeçmez. Ulaşılmaz ve otoriter figür Şato’da Klamm karakteri üzerinden işlenmiş.
Kafka Şato’da bürokrasiyi adeta hicvetmiştir.
Kafka’nın eserlerindeki o muğlak hava Şato’da da hakim.
Son derece etkileyici, sorgulayıcı, okuyucuyu dürten, okuması kolay olmayan fakat tatmin edici bir eser.
Natüralizm akımının öncülerinden Emile Zola’nın okuduğum 3. romanı olan Therese Raquin, yazıldığı dönemde oldukça ses getirmeyi başarmış bir romandır. Emile Zola, Therese Raquin romanının yayımlanmasından sonra adını edebiyat dünyasında duyurmayı başarmış.
Therese Raquin baş karakter ve onunla beraber 4 farklı karakterin hikayesini okuyoruz. Bu hikayede aşk, tutku, ihtiras, hırs, suç, suçlu, suçluluk psikolojisi, vicdan kavramlarını sorgulayan bir hikaye yaratmış Zola.
Hasta kuzeni Camille ile evlenmek zorunda kalan Therese, Camille’nin arkadaşı Laurent’e karşı derin duygularının esiri olmuştur. Camille için bir cinayet planı kurgularlar. Artık aralarında Camille yoktur fakat zamanla aralarındaki bu tutku yerini vicdan muhasebesine bırakır.
Romanı en iyi özetleyen cümlelerden biri
“Hiçbir suçlu kendi öz mahkemesinde beraat edemez.’’
Reklam