Bir insanın bu dünyada kaybolması için gözlerini kapalıyken kendi etrafında bir kez dönmesi yeter de artar bile. Kaybolana kadar, başka bir ifadeyle dünyayı kaybedene kadar, kendimizi bulmak gayesiyle atacağımız bütün adımlar nafile bir çabadan ibarettir. Zira, nerede olduğumuzu, neler düşündüğümüzü ve düşüncelerin ilişkilerimizin sonsuz uzantılarıyla sürdürdüğü bağlantıyı ancak o zaman fark ederiz.
Ancak hata yapma korkusu da büyük bir hataya dönüşebilir, insanı yaşamaktan alıkoyabilir. Zira hayat risklerle doludur ve daha azı ile yetinmek baştan kaybetmekle eş anlamlıdır.
En yakınımızdakiyle bile aramızda öylesine uzun bir mesafe vardır ki,tahayyül etmekte güçlük çekeriz.Netice itibariyla,kendi derinliklerimizden habersiz yaşayan insanlarız biz.