Aysel Axundzade

Ben başkalarıyla hep beraber yapılan işlerden zevk aldığımı hatırlamıyorum hiç. Ben her zaman kendi iç dünyamın derinliklerine girmiş, orada uzun uzun keyif almışımdır.
Dönüp baktığımda anlıyorum ki, insan denen varlıkla muhatap olduğum işler en yorucu olanlarıydı.
Korkulacak şey kötülük değil. Zaman. Çünkü onu yenebilecek kimse yok.
Çok uzun süre bir katil olarak yaşamanın kötü yanlarından biri: Kalbimi açacağım tek bir arkadaşım bile yok. Ama zaten başkalarının da gerçekten böyle bir arkadaşı var mı?