Portföy tamamen hisselerde olmak zorunda değildir. Karşıt yatırımcı çoğu zaman %5’lik parça parça pozisyonlarla ilerler ve satış yaptıkça yeni alımları %3–4 seviyesinde tutarak bilinçli şekilde nakit biriktirir. Böylece portföyde doğal olarak %1–2’lik nakit alanları oluşur. Bu küçük görünen nakit payı, düşüş dönemlerinde en değerli esnekliğe dönüşür.
Birçok yatırımcı nakdi boşta para gibi görür çünkü ortalama getirisi daha düşüktür. Ancak piyasa %15 düştüğünde nakdin reel etkisi büyür. O zaman zarar etmeyen kısım aslında portföyün performansını yukarı çeker. Örneğin betası 1.20 olan tek bir hisse taşıyan yatırımcı, portföy riskini dengelemek için %20’yi nakitte tutarak oynaklığı piyasa ortalamasına indirebilir.
Bir fon bir yıl ya da birkaç yıl endeksin gerisinde kaldı diye hemen başarısız ilan edilmesi büyük hata. Yatırımcılar çoğu zaman sabırsız davranıp fonun neden geri kaldığını anlamadan başka bir fona geçer ve genelde tam yanlış zamanda karar verir. Değer fonu toparlanmaya yaklaşırken çıkıp, o an parlayan riskli büyüme fonuna girerler. Ardından döngü tersine döndüğünde yine hayal kırıklığı yaşarlar.
Asıl önemli olan, yatırım yaptığın fonun neye yatırım yaptığını ve hangi döngüde performans göstereceğini bilmektir. Değer hisseleri bir süre piyasanın ilgisini kaybedebilir. Bu, stratejinin bozulduğu anlamına gelmez. Doğru karşılaştırma, aynı tarz fonlar arasında uzun vadede yapılır.
Kısa vadeli performansın peşinden koşmak, yatırımcıyı sürekli geç kalan ve yanlış zamanda hamle yapan birine dönüştürür. Sabır ve strateji uyumu olmadan fon değiştirmenin getirisi çoğu zaman sadece hayal kırıklığıdır.
Yatırımın ilk şartı doğru hisse seçmekten önce, o işe ayırabileceğin gerçek zamanı bilmektir. Günde yarım saat ayırabiliyorsan stratejin de buna uygun olmalıfır. Haftada bir akşam bakabileceğin bir portföyle her gün takip gerektiren bir yöntem sürdürülemez. Plansız yoğunluk, en iyi fikri bile kötü sonuca götürür.
Disiplin, sadece ne alacağını değil ne kadar zaman harcayacağını da belirlemektir. Sınırlı vaktin varsa az sayıda varlığa odaklanmak, karar sayısını azaltmak ve gereksiz işlemlerden kaçınmak gerekir. Aksi halde yatırım planı değil, dağınık bir uğraş ortaya çıkar.
Zamanla uyumlu strateji kuramayan yatırımcı, hatayı piyasada değil kendi planında yapar.