B
@Incurable55
17 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Acı acıtmazken. Suskunluk sessiz cığlıklar atarken şu hayata. Soğuk nefesim mi tesir edecek kalbe. Hırıldayan cigerim mi. Aylar oldu. Çözemedim sigara dumanındaki griliği. İçime çekiyorum olabildiğince. Üfluyorum ama yok. Yine gri. Hani nerde kanın kırmızısı? Nefretin siyahı? Acının mavisi. Hüznün yeşili nerde? Gök kuşağını anlamsız kilan duygularımın renkleri nerde? Zaman nasıl geçer ? Su nasıl durur akmadan. Kalem nasıl yazar tükenmeden bitmeden. Anlamsız. Bi o kadar bahtsız. Elzemi olduğum şu dünyanın eli zemininde. Benim ise kalbimde.
Sevmek, defalarca aynı ateşe yürümek
Büyümek, kayıpların üstünde yükselmek
İnanmak, kırık kanatlarla uçurumdan atlamak
Savaşmak, kendi silahınla kendine vurulmak
Ama bir acı var içimde bir yara hiç geçmeyen..
Pencereler önünde ölü kuşlar hiç ötmeyen..
Bir şarkı var dilimde sözleri hiç bitmeyen..
Öyle bir yağmur ki yıllarca hiç dinmeyen..
Kim bilir senin değerini? Bilinmez. Bunu öğrenmenin yolu ateşte yanmayı göze almaktan gecer. Peki ya sütten ağzı yananın yoğurdu üfleyerek yemesi gibi, insanlar da bir kez o ateşte yanınca hep yalnızlığı mi seçer? Seçer elbet. Bütün güvendiği dallar kırılmıştır çünkü, uçlarına bağladığı umutlarla birlikte.