Bir çöküşün ortasında ayakta kalmaya çalışıyorum ama zemin sürekli kayıyor altımdan.Tutunacak birşey arıyorum,boşluk veriyor karşılık..Herşey elimden kayıp gidiyor.Konuşsam anlaşılmam,sussam içim çürür.İki ucu da karanlık bir yol bu.Zaman geçtikçe hafifler dediler,aksine hergün biraz daha ağırlaşıyor.İçimde bşey yavaş yavaş tükeniyor ve kimse bunun farkında değil..