Sokak lambasının ışıkları aydınlatıyor etrafı,
Oda karanlık,hoş bir sessizlik muhkem
Icim ise yine mahkum düşüncelere
Ne dost, ne düşman arıyorum
Kâfi bulmam kendimi..
Ey istanbul cok kalabalıksın çok
Nerde bulsam kendimi
Çıksam çıkmazlardan
Gurbetin çayı soğuk tadi aci
Zihnimin taarruzlarına nerden bulsam ilacı?
Yamuk cetvelle düz cizgi cizilmez
Doğru yanlış bilinmeden
iyi ve kötü ayrılamaz
Insanı insandır yoran
Nefistir insanı kovan
Kurulan dostluklarda ahde vefa idi son bulan
Verilen sözler durdukça unutulan
Bir saat ariyorum Ahirete kurulan
Alarm sesi tâ yürekten duyulan
Yalnız olmadığımı her vakit hatırlatan
Ezan gibi gönlümü sururla kaplayan..
ŞB~