İnsan aşkı sandığı şeyle değil, kaybetmekten korktuğu şeyle bağ kurar. Bu yüzden tüm ilişkiler sevgiyle değil, korkuyla başlar. “Gitme” diyen burada dil değil, insandaki eksikliktir. Çünkü insan karşısındakini değil, onda tamamladığını sandığı boşluğu tutar.
Ama bir gün insan kendini tamamladığında… Aşkın şekli değişir.
Artık kimseye tutunmaz, kimseyi de tutmaz. Çünkü bilir: Gerçek bağ, zincir kurmaz. Ve gerçek sevgi, kal demek zorunda kalmayacak kadar derindir.