Rafta eskimiş bir kitabım,
içim hikâyelerle dolu.
Bazen bir çakıl taşı,
bazen kaldırımlarım.
Nice gözyaşlarının şahidiyim ben;
sevgisiz bir yemek masasıyım.
Karınlar tok, yürekler aç.
Kimsesiz bir çocuğun
tek oyuncağıyım.
Annemin yükleri, falancanın son sözüyüm.
Ben biraz senim,
biraz da başkaları.
Henüz kendim olamadım.
Neoliberal rejimin iktidar tekniği incelikli, kaygan, akıllı bir biçime bürünmüş olup hiçbir şekilde görünür değildir. Bu rejimde tabi durumdaki özne tabiyetinin farkında bile değildir.
Egemenlik ilişkileri tümüyle görüş alanı dışındadır. Bu yüzden de kendini özgür sanır.