Tuncay Kızılaslan
@KTuncay
Öğretmen
Hacettepe Üniversitesi / Matematik
Ankara, 13 Ekim
67 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
O, sonuncu, adama kendisinin bir kısmının dokuz değil bin yaşında olduğunu, öteki kısmınınsa hiç durmadan uyandığını ve bu büyük farkın onu diğerlerinden soyutladığını söylemeyi çok isterdi. Kendisini farklı hissediyordu. Merhamete ve güzelliğe duyarsız sınıf arkadaşlarına özeniyordu.
Neden hiçbiri yırtıcı bir kuşun uçuşuna, şövalye krallardan bahsedilmesine, kantindeki kadının tebessümüne tepki vermiyorlardı? Dünyadaki herhangi bir eylemin ses çıkarmaması, yankı bulmaması mümkün müydü? Hatta sınıftaki oğlan, atkısını çalanlarla oyun oynuyordu artık. Diğerleri çok keyifli görünüyorlardı. Sonuç itibariyle büyücü olmak onu diğerlerinden uzaklaştırıyordu.
Reklam
“Ne hafıza! Her şeyi hatırlıyorsun!” diye şaşırdı annesi.
“Hayır,” diye cevapladı. “Hiçbir şey unutmuyorum. Aynı şey değil.”
Babamın mektubu büyük matematikçi John von Neuman'dan bir alıntıyla sonlanıyordu: "Eğer insanlar matematiğin basitliğine inanmıyorsa bunun tek nedeni hayatın ne kadar karmaşık olduğunun farkına varmamalarıdır."
Bunu üniversitede çalışma odamın duvarına yazdım.
Belki de bilinmesi gereken sadece budur.
Bazı durumlar vardır, konuşmak ve her şeyi garantiye almak gerekir. Ama bazı durumlarda da sessiz kalman gerekir, çünkü havada dokunulmaz, değerli bir şeyler asılıdır ve sözlerin bir anda onları yok edebilir.
İki basit kavramdır bunlar. İşin zor kısmı hangi kuralı ne zaman uygulaman gerektiğini bilmektir.
O anda söylenecek bir şey yoktu. Onun konuşmasına izin vermeliydim ve bunu anlamak zor değildi.
Reklam