Şu anda sana güzel bir söz söylemek isterdim. Beni anlamanı çok isterdim. Seni her gördüğümde içimdeki karmaşayı dindirecek, seni mutlu edecek bir şeyler söylemek... Ama kelimeler yetmiyor. Her seferinde yarım kalıyor cümlelerim. Belki de en iyisi susmak.
Şimdi kimse anlatmıyor seni; sen kendini yazıyorsun,
Kırılan her yerinden değil, güçlenen yanından başlıyorsun.
Ölçüsü senden başka kimseye ait olmayan bir bütünlük bu,
Ve dünya bile, sen kendini sevdiğin kadar gerçek oluyorsun.
