Ah yine yüreğimi dağladın Orhan Veli. Hayatını çok okumuşum her şey tanıdık. Ve yine söylüyorum keşke benim arkadaşım olsaydı ve bu kadar genç ölünür mü? Bu kadar yoksul olunur mu?
Onu tek kelimeyle anlatmaya çalışsam hüzünlüydü derim. Hüzünlüydü, mahsundu neden? Her şeyi içine atmasından, fiziğinden... Öfkesini bile içine atardı, sıkıntılarını da, hüzünlüydü ve sessizliğe gömülürdü. Sıkıldığında, üzüldüğünde "ben şimdi gelirim" der, kalkar gider ya yarım saat sonra ya da 3 gün sonra gelirdi.
Sevgi alma ve sevgi verme yeteneğinden yoksun olan zeka, zihinsel ve ahlaki çöküşe, nevroza ve muhtemelen psikoza bile yol açar. Ve ben-merkezci bir amaca odaklanan ve insan ilişkilerini dışlayan bir beynin, sadece şiddete ve acıya neden olacağını da eklemek istiyorum.