Üzülmesin diye her koşulda yanında olduğum, hatalarını görmezden geldiğim biri vardı. Onu memnun etmeye çalıştıkça kendi duygularımı koparıp attığımı farkedemememişim. Sevgim uğruna görmezden geldiğim her sey, onun gözündeki değerimi azaltmış meğer Başlarda o üzülmesin diye katlandıklarıma onu kaybetmemek için göz yumar olmuştum. Çünkü sevgiyle yaplan her şey birer göreve dönüşmüş zamanla. En acısı da buydu.. Üzerini kapatarak hataları düzeltemeyeceğimi anladığımda o artık hayatımda yoktu. Bu tecrübe bana iki şeyi çok iyi öğretti. Hatalarının sorumluluğunu almayan insandan uzak dur ve kimseye hak etmediği değeri vererek kendini küçültme..