Barış Kahraman
@Kargakara
Felsefe Öğretmeni
Yüksek Lisans
Ankara
518 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İlk defa Livaneli'nin bir kitabını okudum ve uzun zamandır okuduğum en kötü kitaptı. Kurgusu hatalı, üslup desen hiç yok ve sanırım kitap uzun olsun diye olay örgüsüne olur olmaz her şeyin doluşturuldugu whatpad tarzı bir roman. Kurguya göre anlatıcı kadın güya kitabın yüzde doksanını (350 sayfa kadar)uçakta yazıyor. Hatirladiklarini yazan kadın anlattığı olaylar esnasında ne düşündüğünden korna sesine kadar bütün detayları yazabiliyor. Bir başkasının band kaydını transkript ettiğini söylerken birden Tanrı anlaticiliga geçiyor. Sonra da parantez açıp "burada araya gireyim" diyor. Bir de kitaba bolca tarihi bilgiler konulmuş ki 'cahil' okuyucu genel kültür dersi alsın. Yani ki Livaneli'nin müziğini ve siyasi duruşunu sevsem de edebiyat alanında fazla şişirildiğini ve kendisinin de buna inandığını görmek benim için üzücü oldu.
Reklam
Küçük Pofuduk Minnoş TaşlarRoman
Açıkçası bu kitabın bu kadar beğenilmesine hiç anlam veremedim. Evet, yalın ve akıcı bir üslubu var romanın. Uslüp güzel de ne anlatılıyor bu üslupla? Özetle Nergis Hanım iyi bir adamla tanışır,
“Biz” ütopyasında “ben” bilincine yer olmayan bir toplum anlatılıyor. Bu “mükemmel” toplumun temelinde ise “saf aklı” temsil eden baskıcı bir Tek Devlet var ve bu Tek Devlet’in başında da toplumu sadece akla göre dizayn eden bir diktatör olarak Velinimet... Fakat bu toplumda her ne kadar tarih sona ermiş gibi gözükse de “Biz”in hayatı ne kadar konforlu, rahat ve matematik kadar akılcı bir düzene oturtulmuşsa da gözden kaçırılan ve asla yok edilemeyecek bir şey var: Dönüşüm. Bir virüs gibi enfekte olmayı bekleyen bu dönüşüm istenci, Biz’in içinde “benlik” bilinçlerinde hayal gücü; değişim ve özgürlük isteği; düzen karşıtlığı; devrim ruhu olarak bulunuyordu. Fırsatını bulur bulmaz da devrimci eylemlerle açığa çıkıyordu Tek Devlette. Doğa Tek Devlet’in toplumu kuşattığı duvarlarındaki bir çatlaktan içeri sızıyordu sanki. Her ne kadar kitapta hikâye anlatıcı dâhil vatandaşların çoğunun hayal güçlerini ameliyatla yok etmesi ve isyanı bastırmaya başlaması ile sona eriyorsa da bu yeni Tek Devlet’te de dönüşümün asla yok olmadığını sadece bir süre için durdurulabildiğini sezdiriyor Zamyatin.
Dostoyevski’nin bu romanının başkahramanı Golyadkin kendisinden başka herkesin ahlaksız olduğunu; arkasından iş çevirdiğini düşünen ama kimsenin yüzüne karşı bu duygularını söyleyemeyen bir pısırıktı. Asıl kendisi amirlerine iyi görünmek için elinden geleni yapıyor; başkalarının arkasından iş çevirmeye çalışıyordu. Nihayet zayıf karakterli dokuzuncu dereceden bir memur, Golyadkin’in tıpkısı, ikinci bir Golyadkin giriyordu hayatına. Bu ikinci Golyadkin aslında esas Golyadkin’in olmak isteyip de olamadığı girişken ve kendine güvenen Golyadkin’di sanki.
Bugün Bir Köpeğin Araştırmaları kitabındaki öyküleri de okuyup bitirdim. Kitaptaki beş öykü de uyumsuz insanın veya ötekinin iç yüzünü araştıran birer alegori. Bu öykülerden Bir Köpeğin Araştırmaları
Reklam
Reklam