Çığlık çığlığa koşarak televizyonlardan birine kafa atmak geldi içimden. Onun yerine kafa selamı verip, arkadaki boş koltuklara doğru yürümeye başladım.
Kendime karşı duyduğum güvensizlikten, daha doğrusu önemsizliğime karşı beslediğim sarsılmaz güvenden dolayı yine kambur yürüyordum. Psikolojik kambur... Olan biten hiçbir şeyin merkezinde değildim. Hiçbir zaman, hiçbir yerde önem taşımıyordum. Sadece geçip gidiyordum. Dokunmadan. Teğet...