Bazen düşünürüm,ne kadar garip mahluklarız? Hepimiz ömrümüzün kısalığından şikâyet ederiz;fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız?
Realite bu kadar sadedir. İnsan kendini
onun önünden silebilse, işte, gerçekleştiği
zaman trajedi bile bu kadar sadedir. İnsan
kendini değil, ölçülerin bozguncusu yalancı
ve yaygaracı, boşuna ümitlerin, kuruntuların
dehşetlerin yaratıcısı ve mevcut olmayanların
tanrısı muhayyileyi silebilse, her şey, kendi
kendisi hâlinde, ne kadar sade.
Çünkü yalnızlık, anılarını ayıklamış, yaşamın
yüreğinde biriktirdiği özlem dolu süprüntüleri
yakmış, geriye en acı anıları bırakarak onları
arıtmış, büyütmüş, sonsuzlaştırmıştı.