Kübra AVCI

Kübra AVCI
Atılan güller solar geride hep taşlar kalır.
Hiçbir baba, verdiği sözleri tam tutmaz. Mesela,” Ne olursa olsun ben seni hep seveceğim …” der, ama bir gün ansızın o çok sevdiğini bırakır gider. Her gün onsuz uyanmak zorunda kalırsın artık hayata. Güneş tam doğmaz ve hiçbir ay ışığı o geceyi aydınlatamaz. Biraz yarım, biraz da yaralısından artık. Yaptıklarını ve yapmak istediklerini bir değil iki kere düşünürsün. Başta “ Babalar ölmez, sadece uzaktan evlatlarını izler…” yalanına inanırsın. Ama “Şimdi beni uzaktan mı izleyeceksin ? Ya seni görmek istersem ? Gözlerimi her kapattığımda yanıma gelir misin ? Başımı okşamanı istesem, sana yetişmem için başımı bulutlara değdirmemi mi beklersin ? gibi sorular sorduğunda, tek çıt bile çıkmaz… Sonra “ Babalar ölmez, sadece evlatlarını uzaktan izler…” tesellisinin koskoca bir yalan olduğunu fark edersin. Yine de bu yalana inanmaktan vazgeçemezsin. Çünkü baba ölürse, çoçukluk da ölür, çok iyi bilirsin.
Sayfa 77·Kitabı okudu
Kübra AVCI
Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata…