Sustuğunda öğrendiklerini hiç unutmaz insan.öyle bir ustalık zamanıdır ki o tercih,senden sesini alır yerine aydınlık verir.ışıl ışıl duyarsın olan biteni,çığlık çığlığa görürsün söylenmeyeni .sustuğunda büyür insan.büyüdükçe fark eder,anlar insan.
Yalnızlığı sevmeli insan,gerçeğiyle barışmalı yoksa koca bir ömür yalan söylersin kendine.kötü bişeymiş gibi değil aksine hediyeymiş gibi,kutsal bir emanetmiş gibi kabul etmeli Yalnızlığı.en kıymetli teslimiyet bu.herkes yalnızdır ve bu asla dramatik bişey değildir.yalnızlık sonsuzluktur.