Okur
@Kendimicinnotlar
369 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
topluluk motivasyonu
(...)
Bunun gibi nefis terbiyesi de bir rehber ve ekip hareketiyle verimli hâle gelir. İnsan çoğu kere ne yapacağını bilir ama nasıl yapacağını bilmez. Ya da yaptığı şeyleri sürdürebilir hâle getiremez. Bir cemaat veya sivil toplum kuruluşu bünyesinde hareket eden insanların ibadetlerinde daha istikrarlı olmalarının arka planında bu topluluk motivasyonu vardır.
Okur
#301929341
Eğer biz de kaygılı anne babalarla büyüyüp kaygılı bir yetişkin haline geldiysek, ki bu hiç de şaşırtıcı değildir, hayatın pek çok anı bizim için zorlayıcı geçer. Çünkü her anda ve her alanda belirsiz, kaygı yaratacak durumlarla karşılaşırız. Rahatlamak ve esnek olmak bizim için kolay değildir; zaten pek alışık da değilizdir. Zamanla gergin ve öfkeli birine dönüşebiliriz. Hata yapma ve başarısızlık korkuları peşimizi bırakmaz. Çocuklarımıza veya iş arkadaşlarımıza karşı aşırı kaygılı, evhamlı davranabiliriz. Hatta bazen, "Benden bir şey istemeyin, benden bir şey beklemeyin" diyerek tepkisel, isyankâr bir tepki verebiliriz. Çünkü çok bunalmış, tedirgin ve boğulmuş hissederiz, huzursuzluk göğsümüze yerleşir. Rahatlamak için kendimizi alkolle, yemekle, işle uyuşturmaya başlayabiliriz ya da mükemmeliyetçi, belki de kontrolcü birine evrilebiliriz.
Xiao isimli okura yanıt verildi
Okur
Buradan da sorabilirsiniz
Aslında yalnız kalmak, kendine dönmek, iç dünyaya bakmak; zaaflarımızı fark etmeyi, zorlandığımız anları, acıyan yerlerimizi, tetiklendiğimiz noktaları görmeyi sağlar. Bunlarla karşılaşmak, yüzleşmekten kaçınmamak insanı duygusal anlamda olgunlaştırır. Bunu yalnızken yapabiliriz. Yalnız bir şey izlerken, yalnız bir şey okurken ya da yalnız çay içerken. Denizi izlerken, ufka bakarken. Kendimizi ve düşüncelerimizi anlamaya çalışırken, Bunu yapamadığımızda tetiklenmelerimizi, düştüğümüz tuzakları görmek de mümkün olmaz. Biraz yüzeyde bir hayat yaşarız. Kör noktalarımız olur. Bu kör noktalar ışığa kavuşmadığında hep böyle emaneten yaşayan, yüzeyde, farkındalığı düşük, sığ bir insan olarak yaşlanırız. Çok yazık değil mi?
Okur
#292216139
Zihnimize, "Telaş etme, baş edilemeyecek, geçmiştekine benzer bir durum yok. Olup bitenler yalnızca bugünle ilgili" diye bilmek için işte bunları fark etmek gerekir. Nereden, nasıl bir kablo geliyor? Nerede ucu açık bir kablomuz var? O konuda nasıl bir hassasiyetimiz var ki bugün alışveriş yaparken karşılaştığımız, aslında bizimle hiç de ilgisi olmayan birinin davranışı bizi böylesine tetikliyor?
Hadi beraber düşünelim; bizi neler tetikler? Hangi durumlarda kendimizi yönetebilme becerimizi kaybeder, haklıyken haksız duruma düşeriz? Mesela, birinin baskı hissettirecek kadar talepkår olması? Birinin sebepsiz görünen gergin, huzursuz tavırları? Alaycı, üstten bir bakış? Kendine acıyan biri? Karamsarlık? İşleri erteleyenler? İşini iyi yapmayanlar?.. Şunu unutmayın ama bunlar herkesi rahatsız edebilir. Bizim ilgilenmemiz gereken şey, bütün bunlara neden aşırı tepki verdiğimiz.
Bu, neden önemli peki? Çünkü bir şey bizi tetikliyorsa, ona üzerinde düşünülüp tasarlanmış bir cevap vermemiz çoğunlukla mümkün olmaz. Tetiklendiysek, verdiğimiz karşılık tepki olur.
Okur
#292215208
Evet, sıkıntı tam da bizim dediğimiz gibi vardır diyelim. O zaman da bizim doğru bir safta olup doğru teşhis etmemiz, durumu net anlamamıza ve ona göre tavır üretmemize yardımcı olur. Eğer biz içinde bulunduğumuz durumun ve kendimizin rol tanımı, sınırlarımız, sorumluluklarımız ve yaşadığımız durumun normal sınırları nerede başlar nerede biter bilirsek, normal dışına çıkan her şey dikkatimizi çeker ve mesajı doğru algılayarak gereğini yaparız.
Okur
"Eğer bilmezsek, imdat çığlığı atan çocuğumuzun feryatları bize, asilik yapan, tembel, aklını kullanmayan, anne babaya isyan eden hayırsız ve problemli evlât algısı oluşturur. Biz de bu algıya göre davranıp hem problemin katlanmasına ve çocuğumuzla aramızın açılmasına sebep oluruz hem de, sorumluluklarımızın hakkını verdirecek bilgi eksikliğinden dolayı evladımızın fazlasıyla hakkını almış oluruz. Anne babasıyla sorunlu bir çocukluk ve gençlik ya-şayanlar, yetişkinlik hayatlarında kolay kolay dengelerini bulamazlar. Çünkü anne babanın ilgisizliğinin ve yanlış davranmasının ne yazık ki telâfisi yoktur ve derinden yaralar. Bu sebeple de, rollerimizin ve sorumluluklarımızın gerektirdiği bilgi donanımına sahip olmamız, hem bizim, hem evlatlarımızın hem de toplumumuzun geleceği açısından hayati bir önem arz eder."