Hep benimle kalsaydın
Hava gibi solusaydım seni
Gonca gül olup açsaydın kalbimin en güzel bahçelerinde
Kalbim gibi solumda atıp can verseydin bana
Hep benimle kalsaydın
Bir bebeğin Annesine sarılması gibi
Geminin fırtınadan sonra limana sığınması gibi
Ayın yıldızlarla dostluğu gibi
Hep benimle kalsaydın
Çölümün içindeki sahra olsaydın
Serap gibi büyüleseydin beni çölümde
Ufka bakan bir çift göz gibi dalıp gitseydik
Hep benimle kalsaydın
Bir hayale ortak olsaydık
Ne getireceği belli olmayan yarınlara yürüseydik
Ya da yarınsız bir hayal olsaydık...
(Nizamettin Kerem Karabulut)