Kenan ÖZ
@Kitabecus
Resim yapmak, Kitap okumak,
Çevremi mutlu etmek ve mutlu olduğumu hissetmek.
MÜHENDİS
LİSANS
KARAMAN
136 okur puanı
Şubat 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmektiHayat ve İnsan
Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı. Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazan o kerteye varıyordu ki, kendilerine altın ve gümüşten, zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir âlem kurup, keder ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı.
Aşkı AnlamakAşk
Düşünebilsen, her hayvanda bulunan cinsel dürtü ile insana özgü
bir olgu olan aşkı birbirine karıştırmazdın. Sakin ol, ben seni
sabırla dinledim, sıra sende. İnsan geliştikçe yani insanlaştıkça,
bu kör dürtüyü ehlileştirmiş, inceltmiş, güzelleştirmiş, yüceltmiştir.
Aşk bu çok uzun gelişimin son aşamasıdır, ilkellikten
kurtulmak, bencillikten arınmak, kendine tapmaktan kurtulmak
demektir. Bir insanın yalnız güzelliklerini değil, çirkinliklerini,
kusurlarını, yanlışlarını da sevmek demektir. Ama
kendinden başkasını sevmeyen, bedenini kutsayan, kafası yerine
bilmem nesiyle düşünen birinin aşkı anlamasını, övmesini
beklemenin, bir kurbağadan arya söylemesini istemek kadar
gülünç olduğunu bilirim.."
KıskanmakAşk
Bu sözlere inanmamak mümkün değildi. Tahmine:
- Biliyor musun kıskanmak ne demektir? Kıskanmak insanın zayıflığını itiraf etmesidir. Hiç kimseyi kıskanmamak ise herkesten güçlü olmak demektir.
Ben senin güçlü olmanı istiyorum, Zaurcuk, herkesten güçlü olmanı istiyorum. Kendine güvenmeni bir de bana güvenmeni istiyorum Zaurcuk. Güven bana, inan bana. Ben sana ihanet etmiyorum, etmem. Beraberliğimiz
süresince sana ihanet etmeyeceğim, Zaurcuk?
Bir babanın konuşmasıHayat ve İnsan
Akşamleyin babası Zaur’u odasına çağırdı. Babası
yavaş, sakin, yeknesak bir tonla konuşuyordu.
Hem çok uzundu konuşması, hem de kendisi ve Zaur
bu konuşmadan dolayı üzgündüler. Zaur insana en
ağır yaraların ancak en yakın adamlarca vurulabileceğine
bir daha inandı. Tabi babasının konuşması annesinin
bağırıp çağırmasından çok farklıydı; sözler, ifadeler
de bambaşkaydı, ton da. Ama manâsı, içeriği aynıydı.
Zaur bir de şunu fark etti: Babası konuşurken
noktalama işaretlerine hiç dikkat etmiyordu. Onun
nutkunda ne nokta, ne vürgül, ne ünlem işareti vardı.
Babasının konuşması ardı arkası kesilmeyen, fasılasız,
uzun, monoton bir monoloktu. Ne sesini yükseltiyordu,
ne , heyecanlanıyordu, ne de dinlenmek için duruyordu.
Noktasız, vürgülsüz, çok sakin akan bir ırmağın
akışı gibi bitmeyen cümleler sarfediyordu.
Evlenme zamanı gelinceHayat ve İnsan
Bunun için Ziver hanımın evde olmadığı bir
zamanı seçmişti.
Tabi5 dedi babası. ‘Biz isterdik ki her zaman
seninle beraber yaşayalım. Ama sen de biliyorsun -bunu
gizlemeye gerek yok-, annenin tabiatı serttir. Senin
müstakbel karın melaike olsa da ikisi bir arada geçinemez.
Ailede huzursuzluğa, dedikoduya ne lüzum var?
Böyle olmasındansa işimizi baştan öyle ayarlayalım ki
arada hürmet izzet kalsın. Zamanı gelmiştir, senin de
evlenme meselesi hakkında artık düşünmen lazım. Bizim
de artık dede, nene olma zamanımızdır. Adamakıllı
ölç biç, iyice düşün taşın. O zamana kadar ev de
hazır olur. İnşallah o vakte kadar tezini de savunursun.’
Babası hiç bir zaman onunla böyle konuşmamıştı.