Işık karanlıktan çıkan insanların gözlerini acıtır, insan gördüğü şeylere anlam vermekte zorlanır. Bir müddet dış dünya ya uyum sağlayamaz, zamanla gözleri ışığa alışır ve güneşe bakabilecek hâle gelir. Geri dönüp içeridekilere bunu anlattığın da, onlar bu gerçeği kabul etmekte zorlanır hatta direnirler. Çünkü onlar karanlığa alışmışlar. Işığı görmeden önce sen de onlarla aynı fikirdeydin ama ışığı gördükten sonra ayrıştın, farklılaştın. Gerçeği görmek, ışığa bakmak cesaret ister. Karanlıkta kalmış kişilere gerçekleri göstermek, aydınlatmak istersen seni orada öldürebilirler. İşte hayatta böyledir. Aydınlanmamış insan görüntülerle oynar durur, hakikatin yansımalarıyla kendini avutur...