"Neyiz biz be?" diye düşündü Bekir. Şakağında bir damar çatlayacak gibi atıyordu... "Şekilce insan gibi! " Bu şekle tükürmek istiyordu Bekir. "Kalıp tam, " diye düşündü. "ağız, burun, göz, kulak... tam!" Oysa yuvarlandığı boşlukta eksik bir şey var. Zaten eksik olan olmasa, boşlukta olmaz. Okuduğu bir kitaptan bir cümle hatırladı: " Her kalp kendi şarkısını söyler."
- Bizim şarkımız eksik!
Bir insanın, bilgisi, düşünceleri, mantığı, âhlakı, hülasa her şeyiyle bir kül (bütün) olduğunu henüz anlayan yok. Bu muhtelif taraflar bri insanda ne kadar ayrı çehre gösterirse göstersin, bir noktada birleşir ve bir ahenk vücuda getirirler. O nokta da şahsiyet dediğimiz şeydir.