Ne olursa olsun yaşa, Arda, Tamam mı oğlum? Söz ver bana. Ne olursa olsun, hayatta kalacaksın.
Geçmişini anımsadı. Derin yaşam arzusunu...
Kimsem yok diye ölmek istemiyorum, Tulpar abi? Yaşamak istiyorum.
Cihan terk edilen bir çocuk değildi. Annesinin cansız bedenine ait kollarda saatlerce kurtulmayı bekleyen çocuktu.
Annesinin ve babasının cesediyle saatler geçiren bir çocuktu.
Onu bırakan teyzesiydi.
Annesinin adı Eda, babasının adı Cesur'du.
Arda, derlerdi ona.
Arkada kalan, ardına bakılmadan bırakılan.
Önlerindeki arabafan bir patlama sesi daha yükseldi.
Alevleri Dağhan'ın gözbebeklerinde parladı.
Asım... Asım!
Şiddetli bir feryatla arabasan inmiş, koşarak yanan arabaya yaklaşmayı denemişti ama zordu.
Dağhan gücü yettiğince, " Asım! " diye bağırdı.
Dağhan, dur!
Süyehla, Asım orada!
Şu an her ne yapıyorsam ailemiz için yapıyorum.
Sorun da o zaten!
Bir ailemiz yok!
Sen varsın ya! Ben seninle çocuk için mi evlendim, Süheyla?
Benim ailem sensin, diyorum! Niye kendini yiyip bitiriyorsun yıllardır?
Bu kadar mı vazgeçtin sen bizden?