Buse
@Kitapcinibubi2
Instagram: kitapcinibubi2
SİVAS
SİVAS, 23 Temmuz
394 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Şermin Yaşar kaleminden çocuk kitaplarından sonra okuduğum ilk yetişkin kitabı ''Söyleme Bilmesinler'' Şermin Yaşar, dilinin o yalınlığıyla ve hissettirdiği o yumuşaklıkla okuyucuya çok hoş bir okuma sunuyor.
Söyleme Bilmesinler, gündelik hayatın en tanıdık ama en çok görmezden gelinen anlarını çarpıcı bir anlatımla ve birkaç karakterin ağzından başarılı bir şekilde önümüze sunuyor. Satır aralarında biriken duygular, karakterlerin iç dünyası, hayal kırıklıkları, görünmeyen emekleri ve hayatlarında tamamlayamadıkları eksiklikleri... Basit bir kurgu gibi gündelik yaşamdan alınmış gibi gelse de okudukça tüm bunları derinden hissediyoruz.
Kısaca Ethem ve ailesini, abisini, kardeşini, annesini, babasını, eşini, yengelerini ve bunların kendi içlerinde yaşadıklarını, birbirleriyle ilişkilerini, aile bağlarını okuyoruz. Kitap için tam olarak şunu anlatıyor diyemem çünkü bunu söylemek aslında hakikaten zor. Ama diyebilirim ki duygular şelalesinde sırılsıklam olacağınız bir okuma. Belki kendi hayatınıza katacağı şeyler belki de gözünüzün önünde olan ama göremediğiniz birçok şeyi gözler önüne serecek bir kitap.
Şermin Yaşar gibi bir yazara sahip olduğumuz için ve onu okuyabildiğimiz için gerçekten çok şanslıyız. Severek okuyalım ve hep okuyalım.
Yeni Soyadının Hikayesi, Napoli Romanları’nın ikinci kitabı. Bu kez Linù ve Lila'nın gençliğe geçişini değil, kimliklerinin başkaları tarafından nasıl yavaş yavaş şekillendiğini okuyoruz.
İlk kitaptaki sertlik uzaktan hissedilirken, burada hayat doğrudan içine çekiyor. Lila’nın evliliğiyle birlikte “büyümek” denen şeyin aslında ne kadar daraltıcı olabileceği açıkça görülüyor. Bir soyadı almak çoğu zaman bir hayat seçmek değil, o hayatın içine sıkışmak gibi. Lila’nın zekâsı bile bunu tamamen aşmaya yetmiyor.
Lenù’nun hikâyesi ise daha sessiz ama içten içe kemiren bir dönüşüm. Dışarıdan ilerliyor gibi görünse de, içindeki yetersizlik hissi hiç kaybolmuyor. Ne kadar uzaklaşsa da geldiği yerin gölgesi peşini bırakmıyor.
Aralarındaki bağ hâlâ güçlü ama artık daha kırılgan. Sevgi var, ama yetmiyor. Kitap, büyük olaylardan çok küçük anlarla etkiliyor; bu yüzden bittiğinde “çok şey oldu” değil, “çok şey hissettim” diyorsun.
Ve geriye şu duygu kalıyor: Hayat bazen bir anda değil, küçük kabullenişlerle daralıyor.
Çok severek okudum. O hüzünlü ama içten sıcaklık uzun süre aklımda kalacak.
Malamander, gizem duygusunu baştan sona diri tutmayı başaran, atmosferiyle öne çıkan bir çocuk romanı. Sisli sahil kasabası, tuhaf karakterleri ve efsane ile gerçeğin iç içe geçtiği yapısı sayesinde okuru kolayca içine çekiyor. Anlatımının akıcılığı, sayfaların hızlıca ilerlemesini sağlarken, hikâyenin kurduğu dünya merak duygusunu sürekli canlı tutuyor.
Ben çok severek okudum. Çocuk kitaplarını çok seven biri olarak 10 yaş ve üzeri herkesin okuyabileceği ve bolca keyif alacağı gotik bir genç yetişkin kitabı diyebilirim.
Hep çocuk kalmak dileğiyle.
Bazen bir kitap bittiğinde hikâye kapanmaz; Gazap Üzümleri benim için tam olarak böyle bir deneyimdi. Okudukça sadece bir ailenin yolculuğunu değil, çaresizliğin, umudun ve insan olmanın sınırlarını da gördüm.
Romanın en güçlü tarafı, büyük olayları küçük anların içine saklaması. Açlık, yoksulluk ve adaletsizlik anlatılırken bile karakterlerin iç dünyası hiç kaybolmuyor. Özellikle aile bağları ve “birlikte ayakta kalma” duygusu çok gerçek hissettiriyor. Kitap ilerledikçe insan ister istemez kendi hayatını, sahip olduklarını ve sahip olmadıklarını sorguluyor.
Anlatım yer yer ağırlaşsa da bu ağırlık aslında hikâyenin ruhuna ortaya koyuyor. Çünkü bu kitap hızlıca tüketilecek bir hikâye değil; sindirilmesi gereken bir yolculuk. Okurken bazı bölümlerde yoruldum ama geri dönüp baktığımda bu yorgunluğun bile anlamlı olduğunu fark ettim.
Sonu ise gerçekten çarpıcıydı. Beklenen türden bir kapanış değil ama tam da kitabın anlatmak istediği şeyi tek bir sahnede yoğunlaştıran bir final. Bu yüzden etkisi çok sertti.
Kesinlikle akıp giden bir kitaptı diyemem. 80 sayfadan sonra olaylar başlasa da o kadar yoğun şeyler anlatıyordu ki dilinin rahat okunabilir olmasına rağmen zorlu bir okuma sunuyor. Yavaş yavaş sindirilmesi gerekiyor da diyebiliriz. Bıraktığı his, anlattığı gerçeklik ve insanın içine dokunan tarafı çok güçlü. Bitirdikten sonra bir süre hiçbir şey okumak istemeyecek kadar etkileyen kitaplardan biri oldu benim için.
2026’nın favori kitapları listesine girdi bile. Keyifle okuduğum nice harika eserlere…
Zaman Makinesi’ni okurken bir maceranın içine girdiğimi değil, yavaş yavaş huzursuz edici bir düşüncenin içine çekildiğimi hissettim. Zaman yolculuğu fikri burada bir heyecan unsuru olmaktan çok, insanlığın geleceğine dair soğuk bir bakış sunuyor.
Wells’in dili sade ve akıyor; ama anlattıkları hafif değil. Okudukça merak ettiğim şey “sonra ne olacak?”tan çok, “insan buna nasıl geldi?” oldu. Kitap, bilimi bir kurtarıcı gibi göstermiyor; aksine, insan doğasının zaaflarını daha görünür kılıyor.
Kısa bir metin olmasına rağmen düşündürdükleri ağır. Gelecek tasviri umut vermekten çok soru sorduruyor ve bu sorular kitabı kapattıktan sonra da zihinde kalıyor. Abartılı betimlemeler ya da süslü cümleler yok; rahatsız eden etki tam da bu sadelikten geliyor.
Zaman Makinesi, klasik bir bilimkurgu okumasından ziyade, insanlıkla ilgili küçük ama keskin bir sorgulama gibi. Bitirdiğimde zamanla değil, insanla ilgili bir şeyler okumuşum hissi kaldı. Ve gelecek insanının aslında bizden çok daha iyi olmayacağının yüzüme vurulmasıyla sarsıldım.
