Buse
@Kitapcinibubi2
Instagram: kitapcinibubi2
SİVAS
SİVAS, 23 Temmuz
394 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Bazen bir kitap bittiğinde hikâye kapanmaz; Gazap Üzümleri benim için tam olarak böyle bir deneyimdi. Okudukça sadece bir ailenin yolculuğunu değil, çaresizliğin, umudun ve insan olmanın sınırlarını da gördüm.
Romanın en güçlü tarafı, büyük olayları küçük anların içine saklaması. Açlık, yoksulluk ve adaletsizlik anlatılırken bile karakterlerin iç dünyası hiç kaybolmuyor. Özellikle aile bağları ve “birlikte ayakta kalma” duygusu çok gerçek hissettiriyor. Kitap ilerledikçe insan ister istemez kendi hayatını, sahip olduklarını ve sahip olmadıklarını sorguluyor.
Anlatım yer yer ağırlaşsa da bu ağırlık aslında hikâyenin ruhuna ortaya koyuyor. Çünkü bu kitap hızlıca tüketilecek bir hikâye değil; sindirilmesi gereken bir yolculuk. Okurken bazı bölümlerde yoruldum ama geri dönüp baktığımda bu yorgunluğun bile anlamlı olduğunu fark ettim.
Sonu ise gerçekten çarpıcıydı. Beklenen türden bir kapanış değil ama tam da kitabın anlatmak istediği şeyi tek bir sahnede yoğunlaştıran bir final. Bu yüzden etkisi çok sertti.
Kesinlikle akıp giden bir kitaptı diyemem. 80 sayfadan sonra olaylar başlasa da o kadar yoğun şeyler anlatıyordu ki dilinin rahat okunabilir olmasına rağmen zorlu bir okuma sunuyor. Yavaş yavaş sindirilmesi gerekiyor da diyebiliriz. Bıraktığı his, anlattığı gerçeklik ve insanın içine dokunan tarafı çok güçlü. Bitirdikten sonra bir süre hiçbir şey okumak istemeyecek kadar etkileyen kitaplardan biri oldu benim için.
2026’nın favori kitapları listesine girdi bile. Keyifle okuduğum nice harika eserlere…
İnsanlarımız iyi insanlar. İyi yürekli bir halk bizim halkımız. Tanrı'ya dua edin de, günün birinde iyi yürekliler'in tümü yoksul olmasın. Tanrı'ya dua edin ki günün birinde çocuklarımız yiyecek bulabilsin. 
Açlığı yalnız kendi midesinde değil, çocuklarının karınlarında da hissedebilen bir insanı nasıl korkutabilirsin? Korkutamazsın… her korkunun ötesindeki korkuları tanımıştır o adam artık. 
Reklam