Kitap sever
@Kitapseverizes
Dikenli teller aşsam araziler mayınlı
456 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Başkalarıyla tartışabilmekten acizdim, kendimi de savunamıyordum. Biri beni eleştirse kesinlikle ve tamamıyla haklı olduğunu düşünüyordum. Korkunç bir hata yapmış olduğum açıktı. Bu tür saldırıları uysal bir sessizlikle karşılardım ama içten içe kıvranıyor, korkudan delirecek gibi oluyordum.
Başka bir deyişle, hala insanların neyi neden yaptığını anlamadığımı söyleyebiliriz. Korkarım ki benim mutluluk anlayışım ile diğer herkesinki birbirine tamamen zıt düşüyor. Bunun getirdiği endişe uykularımı kaçırıyor, beni acı içinde kıvrandırıyor, aklımı kaçıracak gibi oluyorum. Ben mutlu muyum? Daha küçücük bir çocukken bile herkes bana ne kadar şanslı olduğumu söyleyip duruyordu ama ben kendimi cehennemin ortasında gibi hissediyordum. Bana şanslı olduğumu söyleyen herkes, benden kıyas kabul etmez derecede daha mutluymuş gibi görünüyordu.
Sen ne zannediyorsun? Seni bir bahar havası gibi ısıtan bu fikir, duygularını hafif bir rüzgar gibi okşayan bu ümit, hiçbir yerde beslenmemiş midir?
Beni her şey sinirlendiriyordu. Her şeyde bir boşluk, bir manasızlık, bir hiçlik görüyordum.
Heyhat! İnsanların hayatı bir saadetten ibaret olduğu halde onu mahvetmeye ne küçük bir şey sebep oluyor!