Bazı karakterler susarak, bazıları kaçıp giderek baş etmeye çalışıyordu hayatla ama hiçbiri gerçekten kurtulamıyordu gibi hissettirdi.En sevdiğim şey de kitabın böyle sakin sakin ilerleyip bi anda tek bi cümleyle insanın içine oturması oldu.“Hafıza şeytanın ta kendisidir.” kısmını okuduğumda baya durup düşündüm mesela
Öyle aşırı olaylı bi kitap değil belki ama verdiği his çok başka. Bazı cümlelerde durup tekrar okudum resmen.
Kitabı bitirince sanki uzun bi yolculuktan dönmüş gibi oldum