Belki de, diye düşündüm, dünyada onun gibi birinin var olduğunu bilmek bile yeterliydi. Belki yaşamlarımızın birleşip ayrılması ve ikimizi de değiştirmiş olması yeterliydi.
İnsanları tanıdıkça, hepimizin karanlıkta yürümeye çalışan korku içindeki bir avuç aptal olduğumuzu, birbirimize çarpıp durduğumuzu ve boş yere paniklediğimizi daha iyi anlıyordum.