"Doğa onu çalı ve diken yaratma havasındayken yaratmış ama bazı hanımları yaratırken, bahçedeki çuhaçiçeğini ve orman yosunları arasındaki zambakları, gün ışığı ve çiy damlalarıyla süslediği mayıs sabahlarını beklemiş."
Âdem'in olmam gerekirken, düşkün melek oldum; hiç günahım yokken sevinçten mahrum ettin beni. Her yerde eksiksiz bir mutluluk görüyorum; bir tek ben, telafisi imkânsız biçimde bu mutluluğun dışına itilmişim.
İnsan niçin vahşilerden daha üstün hassasiyetlere sahip olmakla övünür ki; bu onları daha kısıtlı varlıklar kılıyor sadece. Dürtülerimiz açlık, susuzluk ve şehvetle sınırlı kalsaydı, neredeyse özgür olurduk.