Kızlara, her türlü tuhaflığı -ister sevimli ister sevimsiz olsun - görmezden gelmeleri, onları hoşa gider hale getirmeleri öğretilir.
“Nazik olma”ya dönük ilk eğitim, kadınların sezgilerini umursamamalarına neden olur. Bu anlamda onlara bilerek yok ediciye boyun eğmeleri öğretilmiştir. Bir anne kurdun, yavrusuna öfkeli bir gelincik ya da sinsi bir çıngıraklı yılan karşısında “nazik olma”yı öğrettiğini düşünün.
"Yeni bir şeyi tekrar ekmek ve büyütmek için en iyi topraktır dip. Bu anlamda dibe vurmak son derece acı verici olsa da aynı zamanda tohum ekmenin zeminidir."
İliklerine kadar sömürülen kadınların ruhsal yaralanmalarına "sinir krizi" adı verildiği; sımsıkı korselere sokulan, sımsıkı gemlenen ve sımsıkı dizinlenen kız ve kadınların "edepli", "zarif" görüldüğü bir zamandı ve hayatın sayılı anlarında yakalarını kurtarmasını beceren diğer kadınlar ise "kötü" damgası yedi.