(
A. Ali Ural 'ın 
Posta Kutusundaki Mızıka 'sından ilham ile)
Sevgili Dost,⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
Arada bir şeyler yazıp bırakıyorum buralara. Sana ulaşıyor mu yazdıklarım, bilmiyorum. Sen de yaz arada. Bazen mutluluk veren bazense hüzünlendiren şeyler yazıyorum. Biliyorum bazen de çok sitemliyim. Ne yapayım çok yalnız hissettiğim oluyor zaman zaman. Senin için yazmak, kalabalıklaştırıyor çevremi; kuşlar cıvıldamaya, hava ısınmaya, çocuklar telefonlarını bırakıp saklambaç oynamaya, aileler bir araya gelmeye, küsler barışmaya, bebekler ağlamayı terkedip gülümsemeye başlıyor. Sana yazdığım mektuplarım hiç bitmesin istiyorum ama mürekkepler kuruyor, kağıtlar tükeniyor bir süre sonra. Her yerde bir tükenme hali karşılıyor beni.
⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
Bazen sitemliyim demiştim çünkü artık hiçkimse birbiriyle konuşmuyor. ‘’Android’’ler ‘’Elma’’larla konuşuyor, ‘’YüzKitap’’ları ‘’CıvıldayanKuş’’larla konuşuyor. Bense seninle konuşuyorum. İnsanlar bir şekilde eskiyor, sakın sen eskime. ⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
Sevgili Dost,⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
‘’Asr’a yemin olsun ki, insan gerçekten hüsrandadır.’’⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
Sevgili Dost,⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
Beni bu hüsranlık çağında yalnız bırakma!⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
Sevgili Dost,⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
Beni unutma! ⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀ ⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
Eğer biri hatalı olduğumu ispat eder, bir sözümün veya davranışımın yanlış olduğunu bana gösterirse memnuniyetle değişirim. Ben hakikatin peşindeyim. Hakikat kimseye zarar vermemiştir. Asıl zararlı olan, insanın kendi yanılsamalarını ve cehaletini ısrarla sürdürmesidir.
Her insan kendisini diğer insanlardan daha çok sevdiği halde neden kendi fikrine diğer insanlarınkinden daha az önem verir?
Aynaya baktım. Karşımda bir insan yüzü vardı. Kırılgan, yaşayan, sevilen, geçici bir yüz. Cildimi yakından inceleyerek siyah nokta aramadım. Kaküllerimin kabarıklığıyla da uğraşmadım. Görünümüme dair hiçbir şey düşünmedim. Dümdüz aynaya baktım. Karşımda bana bakan gözlere diktim gözlerimi ve kendi kendime "ah zavallım, zavallı çocuk" diye düşündüm. Sanırım ilk defa yüzümü bu şekilde gördüm. Bütünüyle.
Şu an yaşıyorum ve önemli olan bu.
Hayat geçici. Her zaman, herkes için.
Benim işim, ölene kadar yaşamak. Benim işim, bedenimle barışmak, onu her şeyiyle sevmek. Böylelikle, temelim sabit olduğunda, elimi güçlü ve cömert bir biçimde uzatabilirim.