“Dead Poets Society” oxuduğum kitablardan fərqli oldu. Oxuyanda hiss etdim ki, bu kitab səni sakitcə tutub ‘özünü itirmə’ deyir. Həyat, seçimlər, ailənin və cəmiyyətin gözləntiləri… hamısı çox real verilib. Ona görə də oxuyarkən sadəcə oxucu olmursan, düşünən birinə çevrilirsən.
Mən bu kitabı oxuyandan sonra filminə də baxdım və açığı, çox təsirləndim. Film kitabdakı hissləri daha da güclü çatdırır. Elə səhnələr var ki, bitəndən sonra uzun müddət susursan. Nə ağlamaq gəlir, nə danışmaq… sadəcə düşünürsən.
Bu əsər mənə göstərdi ki, hər kəsin yolu eyni olmamalıdır və öz səsini tapmaq bəzən çətin, amma çox dəyərlidir.
Mənim üçün bu kitab və film bir mesajdır: başqalarının istədiyi insan yox, özün olmaq. Oxuyub qurtarandan sonra da içində səssiz bir iz qalır və asanlıqla unudulmayan əsərlərdən birinə çevrilir.