“Herkes çok iyi bilir ki, bazen bir saatlik süre insana ömür kadar uzun gelirken, bazen de göz açıp kapayıncaya kadar geçip gider. Zamanın garip kısalığı uzunluğu, o saat içinde yaşanan olaylara bağlıdır. Çünkü zaman, yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir.”
Evlilik, mahkûm olunan bir zindanın tavanındaki ışık alan tek kirli pencereden gökyüzünü görmeye çalışmak olmuştu Orhun Çelebi için. O pencerenin dışında da zifiri karanlıktan başkasını seçememişti bugüne kadar.
Cahit Sıtkı Tarancı'nın 35 Yaş Şiiri'nden alıntı ile özetleyim.
. . .
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.