Canan Tan'ın okuduğum ilk kitabı ve sanırım son kitabı olacak. Kitabı sadece Aslı karakterini kendime benzettiğim için bitirdim. Daha önce kendime bu kadar benzeyen bir karaktere rastlamamıştım. Kitabın dili çok basit geldi bana, yapmacık gibiydi. Kitabın sonu da beni mutlu etmedi. Ara ara okutulan şiirler dışında pek katkısı da olmadı. Belki de beklentim yüksekti bilmiyorum çok sık adını duyduğum bir yazar ve kitabı. Benim için hayal kırıklığı oldu. Özellikle alın okuyun diye tavsiye edebileceğim bir kitap değil anlayacağınız.
"Bir kız çocuğunun büyümesi ne zaman biter acaba? İlk adet gördüğünde mi, 18 yaşını doldurunca mı, evlenince mi, saçına ilk ak düşünce mi? Bence hiçbiri değil. Bir kız çocuğu büyümez, kaç yaşına gelirse gelsin asla büyümüş gibi hissetmez kendini."
Öyle ya, büyümüyorum ben, büyümeyeceğim. Birçok hatıra ekleyeceğim hayatıma, bazısı benim, bazısı değil. Kitabı okuduğum şu 7 günde birçok kişi oldum. Ben de Maya oldum, ben de Nadia oldum, hatta ben Max oldum, Ouitz ailesi mensubu oldum.
Okuduğum kitapların çoğunda "iyi ki" deyip kitaba sarılı kaldım ama bu farklı, gerçekten çok farklı.
Şimdi biraz öznellikten çıkmaya çalışıp nesnel yazacağım. Sonra öznele dönerim tekrar. Umarım boğucu olmam, çünkü içimden gelen çok şey var.
Kitabın dili oldukça akıcı, sıkmayan hatta çok merakta bırakan olaylarla devam ediyor. Gerek ülkemiz, gerekse başka ülkeler hakkında tarihsel bilgiler içeriyor. Okurken bir yandan araştırmaya yapmaya başladım. Birkaç olayı, ismi not ettim biraz üzerilerine düşmeyi istiyorum.
Aşkın hep kutsal olduğunu düşünmüşümdür, insan sadece bir kez yaşar ve öylece kalır. Kitap aşk konusunu öyle güzel işlemiş ki! Hani durup kendi kendine düşünüyorsun "Ne aşklar var be, aşk insana neler yaptırıyor!" diye.
Nazi dönemi Almanya, yahudilerin yaşadığı zorluklar, Türklerin yaşadığı zorluklar kaleme alınmış genel olarak. İnsanlığın ne kadar acımasız olduğu tekrar tekrar göz önüne seriliyor. Bu konuda çok şey yazabilirim ama "Hiçbir iktidar masum değildir. Bütün iktidarlar öyle ya da böyle, birinin katilidir…" diyerek geçmek istiyorum.
En çok etkilendiğim olayı da aktarıp sonlandırayım yazımı. "Mezar taşlarına mutlu oldukları gün sayısını yazdıran insanlar" Yine kendimi sorgulatıp kaç gün yazardı benim taşımda diye düşündüğüm sayfalar... Daha küçüğüm, bir elin parmak sayısını
Bir kitabı bitirdikten sonra bana bir şeyler kattığını hissettiğim zaman "iyi ki" demeyi çok seviyorum. Kitabı tebessümle kapatıp dakikalarca bir noktaya odaklanip düşünmeyi de seviyorum.
Ilk başta öylesine elime aldım aslında "okumasam da olur" diye düşünüyordum. Şimdiyse içimde bir sürü "iyi ki" taşıyarak yazıyorum.
Küçük bir ödevle başlayan mektuplardan oluşuyor kitap. Kız kardeşini yeni kaybetmiş, hatta onunla birlikte birçok şeyi kaybetmiş kendini arayan bir kız yazıyor hepsini. Mükemmel dostluklar kurması, yaşadığı her şeye rağmen güçlü kalma çabası beni çok etkiledi. Mektup yazdığı kişiler öylesine güzel ki... Kendimi aramaya başladığım su dönemde yaptığım en doğru şey bu kitabı okumak oldu. Cok güzel insanlar tanıdım, çok güzel şiirler okudum ve çok güzel sarkilar dinledim sayesinde. Kitabın en sonunda söyledikleri şarkıyı defalarca dinledim ve dinlenmeye devam edeceğim, böylelikle her zaman Laurel, May ve diğerlerini yanımda hissedecegim.
Uzun zaman sonra bir kitap için sabahladim, bitmesinden korktum, yavaş okudum, son bölüm dedim. Bitti. Ama sanırım Adam'i ozleyip açıp okuyacağım arada. Adam ve kız birbirlerinden çok farklı hayatlar yaşamış ama aslında birbirlerinin aynıları ruhları. Umursamazlar, merak etmezler bir şeyleri. Karışmazlar da öyle her şeye. Adam kızın ayak seslerini duymayı bekler sonra... Orhan Veli dizeleri buluyorsunuz kitapta birdenbire. En güzel doğum günü hediyem oldu. Orhan Veli ile sonlandırayım
"Aşk birdenbire oldu,
Sevinç birdenbire."
Uzun bir inceleme yazmak istiyordum aslında, okurken ve bitirince yaşadığım tüm duygu karmaşasını anlatan... Şimdi yazmak için oturunca nasıl anlatacağım konusunda kararsız kaldım, cümleleri düzgün kuramazsam bağışlayın.
Öncelikle sıkılmadan ve merakla ilerliyorsunuz. Vize haftam olmasa bu kadar merak içinde kalmaya dayanamazdım doğrusu. "Bir kadın nasıl bu kadar güzel sever, nasıl bu kadar güzel sevilir" diye düşünmeden edemedim. İçinde öyle cümleler geçiyordu ki, okurken o kısımlarda acı çektim diyebilirim oldukça. Bazı bazı kitabın ilerleyişine karışıp, akışını değiştiresim geldi. Öyle çok istedim ki olaylara müdahale edebilmeyi. Yine de en etkilendiğim kısım, sevdiği kadını son kez görmek uğruna yaptığı hareketti. Çok kez kendimi yerine koyasım geldi, " ben olsam yapar mıydım acaba?" inanın cevabını hala verebilmiş değilim kendime. Kitabı henüz bitirdim ama bildiğim tek şey varsa son bitirişim olmayacağı. Defalarca açıp açıp yeniden okuyacağım, defalarca...
