"Bütün hayatım boyunca seni istediğimi biliyordum. Sadece seni. Başka hiç kimse değil. Seni gördüğüm ilk andan beri seviyorum."
"O zamanlar çocuktuk." dedi.
"Çocuk olduğun zamanı hatırlamıyor musun?" dedi. "Her şey ne kadar berrak ve basitti. Bazen konu sevgi olduğunda çocukların bizden daha akıllı olduğunu düşünüyorum. Onlar sevgilerinden şüphe etmezler. Bir an bile. Aynı zamanda sevgilerinin karşılık göreceğinden de bir an bile şüphe etmezler. Büyürken bize bir şeyler oluyor. Kör talih bizi ağına düşürüyor. Basitçe sevmenin ve geri kalan her şeyi boş vermenin ne demek olduğunu unutuyoruz. Aşkı korkuyla takas ediyoruz. Artık böyle yaşamak istemiyorum."
"Henry!" diye bağırdı Flora. "Üzgünüm."
"Ben değilim." dedi. "Neden kaybedeceğimizden bu kadar emin olduğunu bilmiyorum. Senin için savaşırdım. Ömrümün son anına dek."