Ama yanlış yoldasın, mevsimlerin hızını görmüyorsun, dalda duran çiçeğin inceden düşüşünü izlemiyorsun, insanların düşmesinden haz alıyorsun.
Çok geçmeden toprağa gömülüp çürüyecek olman umrunda bile değil.
Sahte yazgına aldanmışsın, duruşunu iyi sanıp, ufak bir rüzgarda yıkılacağını bilmiyorsun.
Güzel kılıflar uydurmuşsun uğraşlarına, yalanlarına.
Ama yanlış yoldasın.
Gittiğinden habersiz, tesirsiz bir acı gibi, pas gibi çürüyorsun o kirli kalbinle.
Amansız servetler biriktiriyorsun dışında, gönlünde faşizm koşturan bir at.
Ne ahmakça bir yaşam seninki!
Öğrenemedin, öğrenmeyeceksin yolun sonuna geldikçe.