“Darılınca sarılan biri lazımmış meğer insana… Nevbahar çiçeklerini beraberce sevecek,
güz gelince kınalı yapraklara hüzünlenecek,
halden anlayıp ‘Eee hadi menemen yapalım’ diyecek, suyu sen ısıtsan çayı demleyecek biri lazımmış meğer…
İnceden inceye özlemekli sevmekli laflar edecek,
Bir 'Canım’ diyecek bin can gidecek, bir buseyle bin hayal alemi verecek,
adı geçse gönlünde goncalar açacak biri lazımmış meğer…
Darılınca sarılan…”
Arifhan Atilla