"Daha tam anlamıyla kendimizle bile barışık değiliz. Hayat arkadaşımızla ve yakınlarımızla el ele, gönül gönüle, güçlü ve mutlu bir şekilde yol alabilecekken; pire için yorgan yakıyoruz. Basit ve belki önemsiz şeylerden dolayı tedavisi imkânsız yaralar açıyoruz. En güçlü olması gereken aile kurumunda bile tek kişilik dünyalar oluşturmuş, kabuğumuza çekilmişiz. Sanki zırhımızı giymiş, ateş etmek için tetikte bekliyoruz. Âdeta tahrip etmek için yaratıldık ve savaşmak için evlendik! Elimizde bir büyüteç sürekli hata arıyoruz."
Sayfa 381 - hayat yayınları