İçimde kurbanlık koyun büyüttüm ben yıllarca. Ne kesmeyi ne sevmeyi becerebildim. Kendim için üzülmeye itirazım yok ama acımadan merhamet edebilir miyim? Görmeye bile katlanamadığım parçalarımı kabullenebilir miyim?
Çocukların sersem olduğuna inanmamızın yegane sebebi, büyüdükçe alıklaşmamızdır belki. Dizleri yara bere, ayakları kesik içinde, meçhul bir hayale doğru yürüyen o çelimsiz velet, kuşkusuz bugün sandığımdan fazlasını görüyor ve yazgısından çaresizce korkuyordu.